Η «κατάρα» των Ramones – Μισούσαν ο ένας τον άλλον και πέθαναν σχεδόν πενηντάρηδες με διαφορά λίγων χρόνων

Written by on 18 Σεπτεμβρίου 2018

Πάνω στη σκηνή έμοιαζαν με αδέρφια. Τέσσερις άνδρες ντυμένοι με τα ίδια ρούχα. Ένα δερμάτινο μπουφάν, σκισμένο τζιν και αθλητικά. Είχαν μαύρα μαλλιά και μοιράζονταν το ίδιο επίθετο. Θύμιζαν περισσότερο συμμορία παρά μπάντα. Αν κάποιος έβλεπε τους Ramones για πρώτη φορά, θα πίστευε ότι ήταν οι καλύτεροι φίλοι. Όμως θα έκανε λάθος, γιατί οι συγκρούσεις τους μεγάλωναν μέρα με τη μέρα. 

Οι Ramones ήταν το συγκρότημα που όρισε την πανκ και άλλαξε τα δεδομένα της μουσικής σκηνής. Δεν γνώρισαν όμως, την επιτυχία που περίμεναν. Ο κόσμος της μουσικής τους απέρριπτε. Τελικά, διαλύθηκαν. Η «κατάρα» των Ramones δεν σταμάτησε εκεί. Ο ένας μετά τον άλλον έχασαν τη ζωή τους, με διαφορά μόνο λίγων χρόνων.

Τα δύσκολα παιδικά χρόνια και η γνωριμία

Το κοινό επίθετό τους ήταν μια επινόηση των ίδιων. Στην αρχή της πορείας τους αποφάσισαν να χρησιμοποιούν το ψευδώνυμο Ramone. Δεν είχαν συγγενικούς δεσμούς. Το κοινό τους στοιχείο ήταν ότι όλοι έμεναν στο προάστιο Φόρεστ Χιλς στην Αμερική και είχαν άσχημα παιδικά χρόνια. «Οι άνθρωποι που μπαίνουν σε μια μπάντα όπως οι Ramones δεν προέρχονται από ένα σταθερό περιβάλλον. Δεν είναι μια «πολιτισμένη» μορφή τέχνης. Η πανκ προέρχεται από θυμωμένα παιδιά που θέλουν να δημιουργήσουν», είχε αναφέρει ο Ντι Ντι, ο μπασίστας των Ramones.

Αυτός που τους ένωσε ήταν ο ντράμερ Τόμι. Καταγόταν από την Ουγγαρία, αλλά κάποια στιγμή οι γονείς του αποφάσισαν να μετακομίσουν στην Αμερική. Στον πρώτο χρόνο στο Φορεστ Χιλς γνώρισε τον Τζόνι, ο οποίος μετά από λίγα χρόνια έγινε ο κιθαρίστας των Ramones. Ο Τζόνι είχε δύσκολα παιδικά χρόνια.

Ο πατέρας του ήταν αλκοολικός. Του μιλούσε άσχημα και τον καταπίεζε. Μια φορά ο Τζόνι είχε σπάσει ένα δάχτυλο του ποδιού κατά τη διάρκεια ενός αγώνα μπέιζμπολ και ο πατέρας του φώναζε «Τι ακριβώς μεγάλωσα; Ένα μωρό;». Ο Τζόνι μετατράπηκε σε έναν εξοργισμένο νέο. Πετούσε τηλεοράσεις στις ταράτσες των σπιτιών και τούβλα στα παράθυρα των γειτόνων, μέχρι που αποφάσισε να σοβαρευτεί. Τότε γνώρισε τον Ντι Ντι. Ο πατέρας του Ντι Ντι ήταν λοχίας. Η οικογένεια μετακόμιζε συνεχώς από την Γερμανία στις Ηνωμένες Πολιτείες και αντίστροφα. Οι γονείς του τσακώνονταν καθημερινά.

Ήδη από την εφηβεία του, ο Ντι Ντι άρχισε να κάνει χρήση ναρκωτικών. Όταν ήταν μόλις 15 ετών, η μητέρα του παράτησε τον πατέρα του και μετακόμισε μαζί με τα δυο παιδιά της στο Φόρεστ Χιλς. Η μόνη του παρηγοριά ήταν η μουσική και οι ουσίες που του τελικά έκαναν κακό. Οι τρεις τους με παρότρυνση του Τόμι αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια μπάντα.

«Η πανκ προέρχεται από θυμωμένα παιδιά που θέλουν να δημιουργήσουν», είχε αναφέρει ο Ντι Ντι, ο μπασίστας των Ramones. Πηγή φωτογραφίας: Pixabay

Το τέταρτο μέλος ήταν ο Τζόι. Ο Τζόι γεννήθηκε με τεράτωμα στη σπονδυλική στήλη. Το τεράτωμα είναι ένας σπάνιος κακοήθης όγκος που πολλές φορές έχει τρίχες, κόκκαλα ή σπανιότερα ακόμη και δόντια. Παρόλο που τον αφαίρεσε στους πρώτους κιόλας μήνες της ζωής του, ο οργανισμός του κλονίστηκε. Ήταν περισσότερο επιρρεπής σε μολύνσεις και είχε κακή κυκλοφορία του αίματος. Ο πατέρας του ήταν οξύθυμος και κάποια στιγμή οι γονείς του χώρισαν. Ο Τζόι δεχόταν μπούλινγκ στο σχολείο γιατί ήταν συνεσταλμένος και πολύ ψηλός. Στην εφηβεία του άρχισε να παρουσιάζει περίεργη συμπεριφορά. Όταν πήγαινε για ύπνο, ξάπλωνε και ξανασηκωνόταν πολλές φορές. Θύμωνε με το παραμικρό. Μια μέρα απείλησε την μητέρα του με μαχαίρι. Άρχισε να ακούει φωνές. Το 1972 εισήλθε σε κλινική. Οι γιατροί τον κράτησαν στο νοσοκομείο ένα μήνα. Έπασχε από σχιζοφρένεια. Το μόνο που τον ευχαριστούσε ήταν η μουσική. Και έτσι, μπήκε στην μπάντα αρχικά ως ντράμερ και μετέπειτα ως τραγουδιστής.

Μια κακή αρχή

Το όνομα του συγκροτήματος ήταν ιδέα του Ντι Ντι. Το εμπνεύστηκε από τον Paul McCartney των Beatles, ο οποίος παρουσιαζόταν ως Paul Ramon στα ξενοδοχεία, όταν δεν ήθελε να τον αναγνωρίσουν. Η πρώτη δημόσια εμφάνισή τους ήταν το 1974 στο μπαρ CBGB στη Νέα Υόρκη και ήταν μια αποτυχία. Άρχισαν να φωνάζουν ο ένας στον άλλον επί σκηνής. Μέχρι τις αρχές του 1975, οι Ramones είχαν βελτιώσει τις εμφανίσεις τους. Δεν τσακώνονταν πια μπροστά στον κόσμο και είχαν δημιουργήσει ένα μεγάλο ρεπερτόριο με πρωτότυπους ήχους.

Συμφώνησαν να φοράνε δερμάτινα μπουφάν και σχισμένα τζιν για να έχουν ομοιόμορφη εικόνα. Έτσι, άρχισαν να γίνονται γνωστοί. Το 1976 ηχογράφησαν τον πρώτο τους δίσκο Ramones, που όρισε την πανκ μουσική. Είχε κομμάτια με δυνατή κιθάρα, επιθετικό ρυθμό και γρήγορα λόγια. Κάποιοι όμως, βρήκαν τα τραγούδια τους ακραία. Μιλούσαν για ξυλοδαρμούς, εισπνοή κόλλας, τη δολοφονία των εχθρών μας, για αρσενική πορνεία, ακόμη και για τους Ναζί. Ο χώρος της μουσικής  τους μίσησε. Αμερικανικοί σταθμοί αρνούνταν να παίξουν τραγούδια τους.

Στα παρασκήνια

Οι Ramones άρχισαν να κάνουν περιοδείες. Ταξίδευαν για μέρες από πόλη σε πόλη μέσα σε βαν. Η καθημερινή επαφή όμως, προκαλούσε προστριβές. Κάποια στιγμή, ενώ βρίσκονταν στο Λος Άντζελες για μια συναυλία, ο Τζόνι και ο Τόμι άρχισαν να τσακώνονται άγρια. Ο Τζόνι φώναζε πως είναι δική του η μπάντα και πως αυτός είναι ο σταρ των Ramones. Το 1978, μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ Road to Ruin, ο Τόμι αποχώρησε και αντικαταστάθηκε από τον Marky Ramones.

Στις αρχές του ΄80, η καριέρα τους άρχισε να παίρνει τον «κατήφορο». Η μουσική τους δεν είχε προσελκύσει τον κόσμο που περίμεναν. Οι σχέσεις μεταξύ των μελών ήταν τεταμένες. Παρόλο που στην σκηνή έδειχναν να συνεργάζονται κανονικά, μόλις έφευγαν από τα μάτια του κόσμου, δεν αντάλλασσαν κουβέντα. Η συμπεριφορά του Τζόνι είχε ξεφύγει από τα όρια. Τιμωρούσε τους υπόλοιπους, αν αργούσαν στην πρόβα ή αν έκαναν κάποιο λάθος πάνω στην σκηνή. Γινόταν επιθετικός και φώναζε. Όριζε ακόμη και σε ποια θέση θα καθόταν ο καθένας μέσα στο βαν.

Το 1980 πήγαν στο Λος Άντζελες να ηχογραφήσουν τον δίσκο τους End of the Century. Ο Τζόι πήρε μαζί του την κοπέλα του Λίντα Ντανιέλ. Μέσα στο βαν ο Τζόνι τη διέταξε να κάτσει πίσω. Και εκείνη του είπε πως αυτό δεν θα συνεχιζόταν για πολύ. Τότε ξεκίνησε το φλερτ ανάμεσά τους. Λίγα χρόνια αργότερα, ο Τζόνι και η Λίντα παντρεύτηκαν. Και τότε ήρθε και η τελική ρήξη ανάμεσα στους Ramones. «Ο Τζόνι ξεπέρασε τα όρια. Δεν κατέστρεψε απλώς μια σχέση, αλλά και την μπάντα», είχε πει ο Τζόι σε συνέντευξή του. Ο Τζόι άρχισε να πίνει αλκοόλ και να κάνει χρήση ναρκωτικών. Παρόλο που επέστρεψαν στη μουσική σκηνή με το άλμπουμ Too Tough to Die το 1985, δεν κατάφεραν να φτάσουν την κορυφή, ούτε να τα βρουν μεταξύ τους. Το 1989 έφυγε και ο Ντι Ντι. Δεν άντεξε άλλο τον Τζόνι και τους συνεχόμενους καβγάδες. Η τελευταία επίσημη εμφάνισή τους έγινε το 1996 στο Χόλιγουντ Παλάς. Μετά από αυτό οι Ramones διαλύθηκαν για πάντα.

Ο θάνατος των Ramones

Το 1994 ο Τζόι διαγνώστηκε με λέμφωμα στο μυελό των οστών. Ο γιατρός τον διαβεβαίωσε ότι ο καρκίνος ήταν σε αρχικό στάδιο και δεν απειλούνταν η ζωή του. Λίγα χρόνια αργότερα, ο χειροπράκτης του, τον βρήκε αναίσθητο στο πάτωμα. Έβγαζε αίμα από το στόμα. Το λέμφωμα χειροτέρεψε και άρχισε να κάνει χημειοθεραπείες. Σιγά σιγά, η κατάσταση της υγείας του ανέκαμπτε. Τον Δεκέμβριο του 2000, ο Τζόι άρχισε πάλι να ακούει φωνές.

Ενώ περπατούσε στο δρόμο, και έκανε επαναλαμβανόμενες τελετουργικές κινήσεις, νομίζοντας ότι έτσι θα σταματήσει να ακούει φωνές, γλίστρησε στο χιόνι και έσπασε τον γοφό του. Έπρεπε να εγχειριστεί. Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να διακόψει την θεραπεία κατά του καρκίνου. Η κατάσταση της υγείας του χειροτέρευε συνεχώς. Πέθανε σε ηλικία 49 ετών, στις 15 Απριλίου 2001. Ο Τζόνι δεν πήγε καν στην κηδεία του. Σχεδόν ένα χρόνο αργότερα, ο Ντι Ντι βρέθηκε νεκρός από υπερβολική δόση ναρκωτικών στο διαμέρισμά του. Ήταν 50 ετών. Προβλήματα υγείας αντιμετώπιζε και ο Τζόνι ήδη από το 1997. Άρχισε να έχει πόνους κατά την ούρηση. Οι γιατροί διέγνωσαν καρκίνο του προστάτη. Παρόλο που άρχισε να κάνει θεραπείες και τα συμπτώματα είχαν ηρεμήσει, ο καρκίνος έκανε μετάσταση. Πέθανε στις 15 Σεπτεμβρίου 2004. Στο Κοιμητήριο του Χόλυγουντ στο Λος Άντζελες, υψώθηκε το άγαλμά του, το οποίο είχε πληρώσει μόνος του. Δέκα χρόνια αργότερα πέθανε και ο Τόμι από καρκίνο στη χολή.

Το 2002 οι Ramones μπήκαν τελικά στο Hall of Fame του Ροκ εν Ρολ. Ο κόσμος επιτέλους αναγνώρισε τη συμβολή τους στη μουσική. Κατασκευάστηκαν αγάλματα προς τιμήν τους. Δρόμοι πήραν το όνομά τους. Μουσεία τιμούν την προσφορά τους. Πολλοί φοράνε ακόμη μπλουζάκια με το όνομά τους. Οι Ramones έγιναν θρύλος.

Δείτε τους Ramones να τραγουδούν το I Wanna Be Sedated σε συναυλία στο Σαν Φρανσίσκο το 1978:

πηγή


Reader's opinions

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *



Current track

Title

Artist

Background