Πίστεψέ με, δεν θέλω να στο παίξω «ξύπνιος» και φυσικά και δεν ανήκω στην «κλίκα» όλων αυτών που διαβάζουν μόνο Ντοστογιέφσκι, Κάφκα και γενικότερα κλασική λογοτεχνία, κι αν τους πεις γι’ άλλους συγγραφείς, λίγο πιο νέους (ηλικιακά μιλάμε πάντα) και όχι πεθαμένους με νόμπελ και τα ρέστα, ξινίζουν και σ’ ακυρώνουν αμέσως. Η μαγεία στο βιβλίο άλλωστε, είναι να διαβάζεις αυτό που θα σε κάνει να σκεφτείς, να προβληματιστείς, αλλά κυρίως… να περάσεις καλά μαζί του. Είναι το χόμπι σου αφού. Η διασκέδασή σου. Να πεις «χάλασα μια μέρα, μια βδομάδα, ένα μήνα να το διαβάσω, αλλά τ’ άξιζε. Μου έφτιαξε το κέφι το γαμημένο!».

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας (κλισεδιά, αλλά κολλάει). Στην περίπτωση του Ντάνου, ξέρουμε από πριν ότι δεν θα περάσουμε καλά μαζί του. Θα μου πεις «Μα καλά ρε Προβοκάτορα, αφού δεν το ‘χεις διαβάσει, πώς κρίνεις;». Ναι, η αλήθεια είναι ότι δεν το ‘χω διαβάσει, αλλά το κρίνω επειδή γνωρίζω το βασικό. Τον δημιουργό ρε φίλε.

Τον έχω δει, λοιπόν, να λέει δημόσια και με καμάρι ότι έχει διαβάσει σε όλη του τη ζωή μόνο 8 βιβλία γι’ αυτό και θεωρεί το δικό του καλό και όταν τον ρωτάνε να περιγράψει το βιβλίο του, εκείνος να λέει ελπίζω να σας αρέσει, εμένα μου άρεσε. Οι σελίδες θα είναι 160, σε κάθε αρχή του κεφαλαίου θα υπάρχει μια φωτογραφία που θα είναι σχετική με το κεφάλαιο που ακολουθεί. Α, και επίσης τον έχω χαζέψει να τρώει καρύδες, να τσακώνεται με επιχειρήματα δεκάχρονου σε «φυτιλιές» που του ‘βαζαν οι συμπαίκτες του και να ουρλιάζει για μια ασυλία και για μερικούς φόλλοουερς. Αυτό δεν σου αρκεί δηλαδή;

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Πόσες εντυπωσιακές ιστορίες απ’ αυτές που δεν είδες στην tv θα κρύβονται άραγε εκεί μέσα; Μήπως θα υπάρχουν και οι καυτοί διάλογοί του με τους Τούρκους κατακτητές; Κι αν μέσα υπάρχει και το στόρι με τον Σπαλιάρα που κατούρησε στις σκηνές; Τι; Εγώ να μην ξέρω δηλαδή; Να μην στηθώ στην ουρά μες στο ψοφόκρυο για να τις μάθω από πρώτο χέρι;

Εντάξει, μπορεί να στα γράφω λίγο απότομα, μπακαλίστικα και να κράζω λίγο σαν «κατίνα» σε μεσημεριανάδικο, αλλά στα λέω έτσι γιατί αγαπάω τα βιβλία (έχω διαβάσει 9!) και προσπαθώ να παραμένω κάπως ρομαντικός γαμώ την καταδίκη! Και μες στα 9, που λες, δεν έχω διαβάσει μόνο παραμύθια και νομπελίστες. Έχω εντυπωσιαστεί για τα καλά με όχι τόσο γνωστούς συγγραφείς οι οποίοι ζουν στη «ψάθα» και το συγγραφιλίκι το κάνουν για την καύλα τους. Επίσης, έχω καμαρώσει διάσημους (αλλά και πάλι νέους) συγγραφείς, που ‘χουν βγάλει φράγκα απ’ τα βιβλία, να ‘χουν και αυτοί κάτι να μου πουν ρε γαμώτο! Να το προσπαθούν! Να τρώνε ένα, δύο, τρία, τέσσερα χρόνια, για να βγάλουν κάτι καλό για να προσφέρουν στον αναγνώστη. Και όχι «πάρε-γράψε-τελείωσε» μέσα σε μερικούς μήνες για να μην χαθεί η δημοσιότητα. Θα μου πεις βέβαια και δίκιο θα ‘χεις, ότι μέσα σε μερικούς μήνες έχουν γραφτεί «διαμάντια». Ναι, φυσικά και έχουν γραφτεί «διαμάντια», αλλά όχι από τύπους που όταν κάποιος τρίτος «θάβει» (βλέπε εμένα καλή ώρα!) το έργο τους (γιατί το βιβλίο, έργο είναι…) ν’ απαντάνε έτσι…

«Οι άσχημες κριτικές είναι το αντίθετο από τις καλές κριτικές» Ντάνος – 2019 μ.Χ.».

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Γράψτε το σχόλιο σας
Το όνομα σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.